Σάββατο, 6 Νοεμβρίου 2010

Ποσειδώνας – Οδηγός προς την ωκεάνια ελευθερία

Κάθε εξωκρόνιος πλανήτης δίνει την ευκαιρία για ξεπέρασμα των ορίων της συνειδητότητας και άρα για περισσότερη ελευθερία. Ο Ποσειδώνας έχει σαν στόχο να μας οδηγήσει στον ωκεανό, στην συγχώνευση με κάτι ανώτερο, αφού πρώτα σχηματίσουμε ένα κανάλι για να διοχετεύσουμε και να οδηγήσουμε το ‘νερό’ μας στη απελευθέρωση. Σαν τον ποταμό που οι όχθες του οδηγούν το νερό στην ελευθερία-ωκεανό, έτσι κι εμείς καλούμαστε να δημιουργήσουμε ένα κανάλι για τον Ποσειδώνα μας ώστε να οδηγηθούμε στην απελευθερωτική κι εκστατική εμπειρία την οποία υπόσχεται.

Το πρόβλημα είναι ότι ο άνθρωπος διασκορπίζει το ‘νερό’ του σε κανάλια δεξιά και αριστερά, κι έτσι δεν καταφέρνει να οδηγηθεί στην ελευθερία. Διασκορπίζει δηλαδή τις ενέργειές του στα φαινόμενα των αισθήσεων και στερεύει στη μέση της διαδρομής ο ποταμός του… Κάνει το λάθος να αποδίδει το απελευθερωτικό Όραμα σε παροδικά φαινόμενα, σε σχέσεις, φαντασιώσεις, εθισμούς και άλλες λανθασμένες εξιδανικεύσεις, αντί να έχει σαν στόχο τον Ωκεανό, και μόνο Αυτόν.

Κάθε φορά που προβάλλουμε το Όραμα του Ποσειδώνα σε κάτι υλικό, σε έναν άνθρωπο ή μια κατάσταση, αργά ή γρήγορα θα έρθει η απογοήτευση και το αίσθημα προδοσίας, που όμως δεν είναι παρά η σαφής ένδειξη ότι εμείς προδώσαμε τον αληθινό μας Στόχο. Κάναμε το λάθος να ταυτιστούμε με παροδικές καταστάσεις, αναμένοντας από αυτές να μας προσφέρουν τον Ποσειδώνιο παράδεισο που νοσταλγούμε. Όμως, οποιαδήποτε ταύτιση υποδηλώνει αδράνεια – και όταν σχηματιστεί αδράνεια στο είναι μας, τότε αναγκαστικά θα επέλθει διάλυση αυτού του κρυσταλλοποιημένου οικοδομήματος, ώστε να ανανεωθεί η ζωή.

Η ζωή είναι ενάντια σε κάθε στασιμότητα, και πόσο μάλλον η Ποσειδώνια επιρροή που φανερώνει την ισχυρή –αν και φαινομενικώς ήπια- εκείνη δύναμη της Φύσης, η οποία συνεχώς σπρώχνει τον άνθρωπο προς κάτι ανώτερο, προς περισσότερη εξάγνιση και εξύψωση πνευματική. Στη ζωή δεν χωράει αδράνεια – φυσικά, τι ζωή θα ήταν! Αδράνεια σημαίνει θάνατος. Κι επειδή κάτι τέτοιο δεν μπορεί να υπάρξει στη Ζωή, οι δυνάμεις της φύσης θα έρχονται να σπάνε τις τεχνητές εκείνες κρυσταλλώσεις που δόμησε ο εγωισμός. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η διάλυση των κρυσταλλώσεων και των ταυτίσεων έρχεται μέσα από τα ορμητικά νερά του Ποσειδώνα στα οποία δεν μπορούμε να αντισταθούμε αλλά αντίθετα καλούμαστε να σερφάρουμε πάνω σε αυτά ώστε να μας οδηγήσουν σε παραδεισένιους κόσμους…

Ας μην κάνουμε λοιπόν το λάθος να προσκολλάμε το Ποσειδώνιο Ιδανικό Όραμα σε κάτι ποταπό και στατικό. Ας γίνει η ακατάσβεστη δίψα και νοσταλγία μας ή ο έρωτάς μας για κάποιον άνθρωπο το όχημα που θα μας οδηγήσει σε υψηλότερες Πηγές – αλλά κι εκεί δεν θα ξαποστάσουμε για πολύ!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts with Thumbnails

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)