Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010

Χείρωνας στους Ιχθείς: Θεραπεύοντας το χάος

Το ζώδιο των Ιχθύων έχει να κάνει με το δημιουργικό και καταστροφικό χάος. Έτσι το πέρασμα του Χείρωνα απ’ το ζώδιο αυτό θα φέρει στην επιφάνεια συλλογικά και ατομικά το καταστροφικό χάος, ώστε να θεραπευτεί και να γίνει δημιουργικό χάος.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ καταστροφικού και δημιουργικού χάους;

Το καταστροφικό χάος είναι η κατάσταση εκείνη της ασυνειδησίας που προκαλεί αποσύνθεση, διασκορπισμό, σύγχυση, έλλειψη συνοχής, και συνεπώς ανηθικότητα, εκμετάλλευση, και ψυχικές ασθένειες. Στην κατάσταση αυτή, το άτομο ή η μάζα, έχουν έλλειψη συνειδησιακού υλικού, δηλαδή η συνειδητότητα είναι κατακερματισμένη, χωρίς ψυχικές διασυνδέσεις. Έτσι το άτομο γίνεται έρμαιο των καταστάσεων, αντιδρά μηχανιστικά, συχνά αυτοκαταστροφικά, χωρίς δημιουργικότητα και επίγνωση, προσπαθώντας να κρατηθεί από οτιδήποτε. Είναι μια κατάσταση υπνωτιστικής ζωής δηλαδή, όπου το άτομο ή η μάζα απλά ακολουθούν σαν ζόμπι όσα τους δίνουν λίγη ηδονή κι ενέργεια. Οι εθισμοί, μια τόσο Ιχθειακή κατάσταση, είναι αποτέλεσμα αυτής της μηχανιστικής ζωής. Οπότε με τον Χείρωνα στους Ιχθείς, ας ετοιμαστούμε να αντιμετωπίσουμε και να θεραπεύσουμε και τους εθισμούς μας.

Το δημιουργικό χάος παραδόξως έχει συνοχή. Το δημιουργικό χάος είναι η κατάσταση της πραγματωμένης πίστης, όπου ο άνθρωπος κινείται καθοδηγούμενος από υψηλότερες ‘εντολές’ κι επικοινωνίες. Στο καταστροφικό χάος ο άνθρωπος κινείται από τον χαμηλό του εαυτό, από το σώμα και την κατώτερη προσωπικότητα [η ‘μυθολογία’ των zombies είναι σχετική με τον άνθρωπο που λειτουργεί σαν σώμα μόνο, σαν οντότητα που υποκινείται από τις ωθήσεις και τις επιθυμίες του σώματος και της κατώτερης προσωπικότητας].

Στο δημιουργικό χάος ο άνθρωπος έχει ‘παραδώσει’ τη θέλησή του στην Ανώτερη Ψυχική Ζωή και δεν καθοδηγείται τόσο από τη κατώτερη διάνοια όσο από το θέλημα του Ανώτερου Εαυτού. Η ζωή του μπορεί να μην έχει το κοντρόλ και την ψεύτικη συνοχή, τάξη και τυπικότητα του κατώτερου εαυτού, κοντρολάρεται όμως από την ανώτερη θέληση που τον οδηγεί πάντα σε σωστά μονοπάτια, ενώ η ζωή αποκτά δικό της ρυθμό και αρμονία, μια θεϊκή συνεκτικότητα. Είναι η υπερβατική εκείνη Ιχθειακή κατάσταση, όπου ο άνθρωπος έχει καταφέρει τη σύνδεση του Ουρανού με τη Γη, δηλαδή την ένωση των ανώτερων πεδίων με το υλικό πεδίο. Και φυσικά αυτή η κατάσταση είναι και υπέρβαση του εγώ, πραγματική Ιχθειακή ανιδιοτέλεια.

Ας ετοιμαστούμε λοιπόν να αντιμετωπίσουμε το καταστροφικό χάος που θα έρχεται στην επιφάνεια για τα επόμενα χρόνια και ας αγωνιστούμε μέσω του διαλογισμού και μιας συνολικά πνευματικής ζωής, να δημιουργήσουμε τις ψυχικές εκείνες διασυνδέσεις που θα το μετατρέψουν σε δημιουργικό χάος, το οποίο με τη σειρά του θα φέρει ανώτερη έμπνευση, ευδαιμονική ζωή κι ελευθερία!


Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

Η αγάπη των πλανητών – Η αγάπη του Άρη

Έχουμε ταυτίσει την έννοια της αγάπης με την Αφροδίτη (στην πιο βασική της μορφή της τρυφερότητας και της αμοιβαιότητας) και με τον Ποσειδώνα (στην ανώτερη μορφή της ανιδιοτελούς αγάπης). Όμως όλοι οι πλανήτες έχουν αγάπη – όλοι οι πλανήτες ΕΙΝΑΙ αγάπη. Και με αυτό εννοώ ότι κάθε πλανήτης μπορεί να εκφράσει τη δική του όψη της αγάπης, αρκεί να λειτουργεί ενεργοποιημένα μέσα από το είναι μας, γιατί η αγάπη είναι ενεργοποίηση.

Με άλλα λόγια, αυτό που διαφοροποιεί τον ενεργοποιημένο μέσα μας πλανήτη, την ενεργοποιημένη Αρχή δηλαδή που συμβολίζει ένας πλανήτης, από μια συμβατική και αυτοματιστική έκφρασή του, είναι φυσικά το ποσοστό της συνειδητότητας με την οποία εκδηλώνουμε αυτή την ενέργεια. Στη πρώτη περίπτωση δηλαδή έχουμε πλήρη συνείδηση του τι κάνουμε και λειτουργούμε μέσα από το Κέντρο μας, ενώ στη δεύτερη αφηνόμαστε σε μια μηχανική κι επιφανειακή έκφραση των αστρολογικών παραγόντων και των εσωτερικών ωθήσεων.

Έτσι λοιπόν το κατεστημένο της σκέψης μας θεωρεί συνήθως ότι αγάπη είναι η εκδήλωση όμορφων συναισθημάτων, φροντίδας, τρυφερότητας, ενδιαφέροντος και ηπιότητας, Αφροδίσια χαρακτηριστικά δηλαδή. Σίγουρα όλα αυτά είναι μια μορφή αγάπης, αρκεί να είναι μια ενεργοποιημένη κατάσταση που δεν ζητά αντίκρισμα, δεν το κάνει για να πάρει - αλλιώς όλα τα παραπάνω γίνονται με αρκετά κρυμμένα ή ημι-συνειδητά εγωιστικά κίνητρα, κι έτσι αναιρείται η έννοια της πραγματικής αγάπης.

Όμως και οι υπόλοιποι πλανήτες αγαπούν, κι ας μην φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Στην περίπτωση του Άρη τώρα, η αγάπη εκδηλώνεται μέσα από μάχη, μάχη για υψηλότερα ιδανικά. Ο Άρης είναι ο χειρούργος που θα αφαιρέσει αποστήματα – μπορεί να μας πονάει, αλλά το κάνει για το καλό μας. Η αγάπη του Άρη δεν είναι ‘ευχάριστη’ – αλλά ποιος είπε ότι η πραγματική αγάπη είναι πάντα ευχάριστη;!

Ο Άρης ΔΕΝ εκδηλώνει αγάπη όταν μάχεται για εγωιστικούς σκοπούς. Οπότε αυτό είναι και το κριτήριο για την αγαπημένη/ενεργοποιημένη εκδήλωση ή όχι ενός πλανήτη, το ποσοστό δηλαδή αφιλαυτίας με την οποία εκφράζεται.

Θα πήγαινα τόσο μακριά ώστε να έλεγα ότι όλες οι αστρολογικές επιρροές που δεχόμαστε, όλα τα γεγονότα που βιώνουμε, είναι αγάπη, ακόμα κι αν μας πονούν. Είναι αγάπη και τα επίπονα περιστατικά στη ζωή μας, ενώ ακόμα και οι άνθρωποι που μας ‘πληγώνουν’ ουσιαστικά μας αγαπούν, καθώς μάς ωθούν (ή πρέπει να μας ωθούν) σε περισσότερη ενεργοποίηση. Και όπως ξαναείπα, η αγάπη είναι ενεργοποίηση.




Related Posts with Thumbnails

Add me on facebook (παρακαλώ συστηθείτε)